Column uitvaartverzorger Esther Vieveen

Een kist vol zelfgemaakte bloemen. Mijn duurzame hart maakte een sprongetje – dit had ik nog niet eerder gezien. Op een zachtgroene voile doek, die over een blankhouten kist was gedrapeerd, lag een heel orkest van stoffen bloemen. Gehaakte tulpen en rozen van hergebruikt materiaal, waterlelies van vilt, en vooral veel kleur.

Het zei alles over degene van wie afscheid werd genomen: Patrizia, een artistieke, kleurrijke vrouw van middelbare leeftijd. Een beroepszangeres, zangdocent en koordirigent, die haar leven gewijd had aan haar grootste passies: muziek én duurzaamheid. Patrizia was in vele opzichten een alternatieve dame. Ze haalde haar boodschappen in een biologische winkel, gebruikte geen medicijnen maar kruiden, alles volgens haar eigen maat. Bij deze half-Italiaanse paste geen standaard. En dat was terug te zien bij haar afscheid, dat haar vriend tot in de puntjes voor haar gecomponeerd had.

Het was een uitvaart vol creativiteit en muziek, al bij aankomst van de circa tweehonderd gasten – Patrizia was een bekende in haar wereld. Een fluitspeler nodigde het gezelschap uit om achter hem aan de aula binnen te lopen, Patrizia’s ouders voorop. Ik kreeg er kippenvel van. Zo voelbaar kan de kracht van muziek zijn.

Vaak wordt een afscheid aangekleed met mooie speeches en verhalen – veel woorden dus – en met muziek van Spotify die past bij de overledene of bij de spreker. Maar dit gezelschap, bestaande uit familie, vrienden en heel veel vakgenoten, bracht een eerbetoon met toneelstukjes en minitheater, pianospel, zang van een koor, een gedicht en zelfs een video van Patrizia waarin ze zingt. Het voelde alsof je in een muzikale theatervoorstelling beland was. Het was één geheel en het klopte aan alles. Overduidelijk was dat Patrizia een leven vol variatie leidde met een geheel eigen compositie.

Patrizia’s duurzaamheid werd geëerd door de gasten na afloop een cd uit haar collectie te laten meenemen. Net als een bloemetje van de kist. En zo werd de cirkel rond.

‘Aan het begin van de lente vertrok Patrizia op haar laatste vlucht’, stond op haar kaart. Allesbehalve een doorsnee tekst. Ik begrijp nu waarom. 

Esther Vieveen