phone icon-phone-24 arrow linkedin facebook twitter close mail print checkmark
afb
afb

Theo van der Heijden

-
Het is mooi geweest.

Uitvaartinformatie

Het afscheid van Theo zal in verband met de huidige maatregelen in besloten kring plaatsvinden.


U kunt de samenkomst in de aula via een livestream volgen. Indien u van deze mogelijkheid gebruik wilt maken, stuurt u dan een mail aan uitvaarttheo@hotmail.com.
 

Vul uw e-mailadres in en wij sturen u een herinnering.

Benieuwd wat we met uw gegevens doen? Lees dan onze Privacyverklaring.

Later een bericht plaatsen?
Mail mij een herinnering

Berichten voor Theo van der Heijden

Deel deze pagina
Verloren

Theo, 

Je was een ware grootmeester!

Klaas Riezebos
Dag Theo

Ik ben blij Theo te hebben mogen kennen.Aimabel, mooie spreker, en veel

'belezener' zal ik ze niet meer tegen komen.Vol humor, tot het laatst.

Ik zal zijn fietsverhalen over Ierland nooit vergeten, en zijn trommel, zoals ik oneerbiedig zeg,want de naam ervan kon ik nooit onthouden.Ik zal Theo

missen op onze 40+ bijeenkomsten.

Harri

 

Harri Jaarsma
In herinnering aan Theo

LS,

Het bericht van het overlijden van Theo roept een gevoel van weemoed bij me op. Herinneringen aan mooie momenten op het Stanislascollege gedurende vele jaren, waarbij Theo vaak een rol speelde. Ik denk direct aan De Heren Leraren, met name aan de hilarische afsluiting van het seizoen met de “Theo van der Heijden Lezing”.

Theo was een gangmaker op dit soort bijeenkomsten die de sfeer op het oude Stanislas zo fijn maakten. Maar in de loop der jaren leerde ik Theo ook kennen als een uiterst serieuze man, soms hard in zijn oordelen, vaak betrokken bij het wel en wee van de collega’s. Heel precies en een geduchte gesprekspartner als het ging om medezeggenschap. Kritisch en loyaal.

Ik houd Theo in warme herinnering en wens zijn nabestaanden en vrienden veel sterkte.

 

Dries de Graaff
in memoriam Theo van der Heijden

"Met de vlam in de pijp"...Deze truckerskraker zongen we uit volle borst mee als we weer naar Griekenland reden met een busje vol met Westlandse krijgertjes. Dwars door Joegoslavië dat op het punt van uitbarsten stond. De verkeersborden werden al als oefenschietschijf gebruikt. Eenmaal in Griekenland sliep Theo in zijn tentje ver weg van alle leerlingen. Zijn gesnurk in verschillende octaven was legendarisch. De leerlingen hingen dan ook een groot plakkaat op zijn tent : hedenavond eenmalig concert van Pavarotti. Op de terugreis overnachtten we eens in Ulm, alwaar we met de localo's bier dronken. "....Ach so, Sie sind Lehrer, dass sind wir auch...wir leren die Gläser...". En hop, daar ging weer een liter bier. Theo hield van bier. En van Rets(ina)verwerking.

Theo was een zeer belezen man, die zich ergerde aan collega's die de wetenschappelijke voortgang van hun vak niet volgden. Hij deed dat wel, zowel taalkundig als literair. hij voorzag mij jarenlang van artikelen over Gerard Reve. In het kader van zijn dissertatie spraken we urenlang over de sociale stratificatie in de Republiek van de 17e en 18e eeuw. 

In de Personeelsraad en de MR mochten we graag over de stoelpoten van de macht zagen. Theo werd niet gauw boos, maar de arrogantie van de macht maakte hem hels. Na afloop bier natuurlijk. Ik zal deze aimabele man niet snel vergeten.

 

Hugo Dirksmeier

 

Hugo Dirksmeier
Herinnering aan Theo van der Heijden

Van ouderejaars tot collega en vriend

In 1967 heb ik Theo in Leiden leren kennen als lid van de novitiaatscommissie van Augustinus. Op een foto zie ik hem op het bordes van kasteel Assumburg, enthousiast zingend en zwaaiend met een plu, een glas in de hand. Later zag ik hem als ouderejaars-studiegenoot vaak schuifelen in de studiezaal moderne letteren.

Van Piet Janssen, via wie ik in 1974 op het Stanislas terecht kwam, wist ik dat Theo van der Heijden daar ook werkte. Dat moest dus wel een aardige werkomgeving zijn.Toch was het lerarencorps in die tijd een machtiger mannenbolwerk dan ik had bevroed. En juist daarom ben ik zo dankbaar dat er toen een Theo was die het helemaal niet gek vond dat ik geen zin had om de mannen van DHL vanaf de zijlijn toe te juichen, iets wat van de meisjes-collega’s verwacht werd. Altijd heeft Theo mij gesteund, altijd kon ik in die moeilijke beginjaren een beroep doen op zijn kennis en ervaring. Niet alleen mij, de hele vakgroep – die lastige vakgroep Nederlands –, wist Theo in goede banen te leiden, dankzij zijn sterk analytisch vermogen, zijn sociale vaardigheid  én zijn ongekende geestigheid. Zijn lach schalde over de gang.

Ook al bewaarde Theo zijn esprit, zijn talent voor vriendschap, vooral voor mannen, toch werd hij van collega voor mij een trouwe vriend. Het begon misschien met een kraambezoek in 1981 van Theo en Marianne. Ze brachten een prachtig boek mee voor onze eerstgeborene, geen vakgroepcadeau maar van henzelf. Er ontstond ook een band met Jan-Willem. Ik herinner me dat hij een keer, in zijn eentje, Theo is gaan opzoeken toen hij in zijn moeilijke jaren op een akelig flatje woonde. Er volgden betere jaren. En nog betere. Wat waren we blij met Leonie! Er werd over en weer vrolijk gegeten en gekout. Toen sloeg het wrede lot toe.

Gedrieën bleven we praten. We bleven neerlandistische info uitwisselen, gingen naar Griekenland, bezochten tentoonstellingen en zaten graag lang bij elkaar aan tafel.

De laatste keren bleef het bij bier en jenever.

Marianne Meijer-Hezemans
Herinnering

Als vriendin en collega van Marije heb ik veel mooie verhalen gehoord over haar vader Theo. Er zullen veel mooie herinneringen achterblijven die troost kunnen bieden bij het verwerken van het gemis van jullie lieve vader, schoonvader en opa.

Ik wens de familie heel veel sterkte

 

Joke van Oosten
Herinnering aan Theo

Theo was mijn collega bijna gedurende mijn hele werkzame leven (hij ging een paar jaar eerder met pensioen dan ik). Hij was mijn reisgenoot tijdens zes voorjaarsreizen naar Griekenland met (oud)collega’s. En eerder al maakten wij samen deel uit van de staf van enkele leerlingenreizen naar Griekenland en Italië.

 

Wat Theo en ik deelden was in elk geval onze belangstelling voor literatuur, taal en formulering en het enthousiasme voor Griekenland. Een paar adiectiva die volgens mij heel goed bij Theo passen: precies, joviaal, vasthoudend, kritisch, loyaal, strijdbaar.

 

Een herinnering aan Theo die ik graag ophaal betreft een leerlingenreis naar Italië. In de staf zat ook Frits Wobbe s.j. (zaliger gedachtenis). Het was zondag in het landelijke Paestum en Frits had een eucharistieviering voorbereid voor de groep in een plaatselijk kapelletje. Alles in gereedheid gebracht, maar één probleem stak een spaak in het wiel: winkels waren gesloten, alles uitgestorven, en er was geen miswijn te krijgen. Op dat moment ontpopte niemand anders dan de ‘goddeloze’ van der Heijden zich als de redder van de eredienst. Theo stapte doodleuk, zondagochtend vroeg, het officieel nog gesloten plaatselijke barretje binnen en kwam triomfantelijk naar buiten met een fles rode wijn, die hij Frits aanbood.

 

Theo, vriend, vaarwel! Thijs, Joost en Marije, jullie mogen trots zijn op wie je vader was, hoe hij heeft geleefd en hoe hij is gestorven.

 

 

Hans Verheij
Gecondoleerd

Mijn herinering aan Theo zal zijn middels zijn mooie verhalen en uiteenzettingen. Sterkte

Jane van Vliet (oud collega Westplantsoen)

"Het is mooi geweest". Typerend voor Theo: recht voor zijn raap en kort en bondig. Ik ken Theo via de 40+ club van de Ronde Tafel, waar ik altijd zeer heb genoten van zijn inbreng. Verder heb ik ook goede herinneringen aan een gezamenlijk muzikaal optreden met een aantal vrienden van de 40+ in Frankrijk, waar hij met verve de trom roerde. En niemand zal zijn voorliefde voor een goed biertje ontgaan zijn! Theo was een markante persoonlijkheid en een levensgenieter. Mijn vrouw en ik zullen hem missen. Jan en Loes Visbeek

Jan en Loes Visbeek
Bericht aan familie van Theo

Een paar jaar heb ik Theo mogen meemaken als een waardig, warm en veelzijdig mens. Onze etentjes en gesprekken blijven in mijn herinnering.

Sterkte gewenst voor alle familieleden.

 

Els de Haan
Een dierbare vriend

Toen we elkaar ontmoetten in Leiden, in het huis aan het Gerecht rond 1964 hadden we niet kunnen bedenken dat we aan het begin stonden van een lange warme vriendschap. Nog steeds kwamen we jaarlijks samen om onze vriendschap te vieren en het wel en wee van het leven te bespreken. Ik zal hem missen mijn dierbare vriend, wij hadden iets bijzonders samen.Thijs, Joost, Marije, ik wens jullie veel sterkte bij dit verlies. 
 

Riëtte Geerts
De leraar

Een leraar Nederlands met overgave, scherp en grappig, een leraar die iedere scholier wist te bereiken in hun eigen taal. Een van de leraren die je nooit vergeet - en hij jou ook niet. Het is mooi geweest? Inderdaad.

Rob J
Boek, Bier en Bodrhan

Beste Joost, Thijs en Marije,

Zojuist heb ik de afscheidsplechtigheid via het scherm kunnen bijwonen en daar wil ik jullie voor bedanken. Wat lief was het wat jullie vertelde over je vader. Ik denk dat jullie boften met zo'n Pappi die tutti Pappi (zeg ik het goed...? Sorry als ik er een beetje naast zit)

Als jonge juf heb ik Theo leren kennen als een heel vriendelijke, enigszins schuchtere (hij kon echt blozen) belezen geestige man waarbij ik me al snel op mijn gemak voelde omdat hij zo vanzelfsprekend leek te accepteren dat je was wie je was. Geen opgelegd pandoer maar wel de inhoud, de eruditie, dat was Theo voor mij.

Veel respect had ik voor hem als hij weer als 'Luis in de Pels' vanuit verschillende inspraakorganen opkwam voor de belangen van de collega's en kritisch durfde te zijn op de schoolleiding (iets dat ikzelf best spannend vond om te zijn). 

Bij menig borrel heb ik dubbel gelegen om alle grapjes als Fab, Koos en Theo weer eens bij elkaar stonden. Daar moest je zijn als weer eens lekker wilde lachen, dat wist iedereen. Lekker biertje erbij en je had een toffe tijd na een taaie studiedag. 

Toen ik als tweedejaars juf mee mocht op Griekenlandreis met Simon Veenman, heeft ie me nog op het hart gedrukt: "Denk erom, je kunt altijd weer naar huis". En ook: "Laat je niet omver blazen". Enigszins bevreemd hoorde ik dit aan maar wat heb ik er veel aan gehad, aan dat 'laat je niet omver blazen'. Ik denk dat ik daardoor fier overeind bleef tegenover Simon en we daardoor ook een prima verstandhouding kregen op de reis. 

Geweldig vond ik het om deel te mogen uitmaken van de Ierse band, The Stew. Theo leidde ons, waar het de praktische organisatie betreft, heel precies van optreden naar optreden. Hij kon een beetje kribbig worden als bv. bleek dat Fred zijn mail nu nog niet kon openen waardoor hij wederom een informatie achterstand had opgelopen. Je zag Theo zelden zijn geduld verliezen maar als iemand zijn zaakjes niet voor elkaar had, bespeurde je toch enig ongeduld. Daar moesten wij dan weer om lachen wat ie prima kon waarderen. Bij optredens bij The Dirty Nelly begonnen we steevast met die 'eenvoudige edoch voedzame maaltijd' en daar paste erg goed de eerste Murphy's bij. Enkele Murphy's verder vingen wij aan met ons Ierse concert. Het werd (waarschijnlijk mede door de Murphy's) in onze optiek tijdens de avond altijd allemaal steeds mooier wat we aan het doen waren. Theo trommelde er op zijn bodhran vrolijk op los; je zag hem intens genieten van zo'n avond waardoor je eigen plezier in de muziek alleen nog maar toenam. Bij het nummer 'I know my Love' moest ik van te voren altijd zachtjes tegen hem zeggen: "Theo, 123-456, 123-456". Zo begon hij in zijn eentje in het juiste tempo en zetten wij later in. Heerlijke herinnering. Natuurlijk hadden we ook nog een nazit want het optreden moest geëvalueerd maar uiteindelijk kreeg Fab het meestal redelijk plotseling op zijn hielen en braken we de boel op. Niks vervelends hoor, het was dan ook meestal al ruim tijd om op te stappen. Met veel trots hebben we in 2005 onze CD opgenomen. Theo had natuurlijk de opname van voor tot achter geregeld en alles liep daardoor op rolletjes. In één dag hebben we de nummers op de band gezet en op 25 mei 2005 hebben we in een cafeetje dat Theo graag frequenteerde (en waarvan ik helaas de naam vergeten ben, het cafeetje bestaat niet meer. Zat op de Beestenmarkt) onze CD gepresenteerd. Wat een geweldige avond hebben we gehad. We vonden ons optreden zelf in ieder geval zeer geslaagd :).

Theo kwam altijd nog op school helpen bij de mondelingen en steevast kwam hij dan mijn kamer binnen voor het maken van een praatje. Soms had ik het veel te druk maar als ik maar even tijd had, vond ik zijn aanwaaien een zeer welkome afleiding. We hadden het over van alles en nog wat want inderdaad, de liefde voor geschiedenis deelden hij en ik ook. Ben lid van Delfia Batavorum dus heb genoten van de artikelen en een enkele lezing van Theo. Wat mooi dat jullie samen in het verenigingsblad hebben gestaan. Ik kan me voorstellen dat dat hem met grote trots vervulde. Want dat hij trots was op jullie, dat heeft ie ook bij mij niet onder stoelen of banken gestoken. Mooi vond ik dat.

Steeds een beetje meer breekbaar zag hij eruit als ie mijn kamer binnen kwam stappen, smaller, bleker gezicht, wel steevast de spencer met het overhemd eronder maar wel met steeds meer ruimte waar eerst een buikje zat. Dat deed me verdriet. 

En nu is het mooi geweest, maar wat is het ook mooi geweest met hem.

Hij betekende veel voor Koos en mij en zijn herinnering bewaar ik in mijn hart.

Liefs voor jullie,

Judith Peterse

 

 

 

Judith Peterse
Nog wat vergeten te zeggen

Wat ik nog vergat te vertellen is hoe geweldig het was om te zien hoe Theo en Leonie verliefd op elkaar werden en dat ze samen op school zoveel lol met elkaar hadden. Heerlijk om getuige van te mogen zijn!

Alvast excuses voor de soms povere manier waarop ik de dingen onder woorden bracht. Het had me bij Theo een zes-minnetje opgeleverd, vrees ik. En natuurlijk moet ik in ieder geval schrijven: pappi di tutti pappi...

Nogmaals liefs!

Judith

Judith Peterse
Condoleance

Beste Thijs, Joost en Marije met jullie partners en kinderen

Nadat in 2008 Marianne, jullie moeder, plotseling was gestorven is nu ook jullie vader heengegaan.
Van harte gecondoleerd met dit grote verlies.

Niettegenstaande jullie vader kritisch afstand had genomen van zijn katholieke verleden kon ik - toen we collega’s waren pop school en later bij de reünies van oud-docenten - goed met hem overweg. Hij bejegende mij  altijd  hoffelijk, vriendelijk en met humor.

Ik hoop en bid dat hij hierboven met open armen  ontvangen wordt en in God tot vrede en vervulling komt.
Troost en sterkte gewenst!

Bert ten Berge sJ
Condoleance

Beste Marije, Joost en Thijs, partners en kleinkinderen van Theo,

Gecondoleerd met het overlijden van jullie vader, schoonvader en opa. Ik wens jullie veel liefde en steun, van elkaar en de mensen om jullie heen bij het verwerken van dit grote verlies!

Heel veel sterke, Mary van Veldhoven

Mary van Veldhoven
Dag Theo

Dag Theo,

Ik bewaar mooie herinneringen aan onze muzikale tijd met The Stew. Je kon enorm genieten van de Ierse muziek die we met elkaar maakten en het samenzijn met de muzikanten. Ik kijk met veel plezier terug op de optredens die we met elkaar hebben gedaan. Je wist de boel mooi op te zwepen met de bodhran, soms met zo’n enorme vaart dat je jezelf voorbij vloog en/of ik het maar net kon bijhouden met de viool! Meestal waren we wel tegelijk aan het eind van een nummer aanbeland, met een brede lach.

Ik wens je familie veel sterkte toe.

Ida Bastiaansen

Ida Bastiaansen-Rompelman
Afscheid Theo

Wat een onverwacht en verdrietig bericht. Wij hebben goede herinneringen aan Theo als mede-bestuurslid van de Stichting Delfts Jazz. Genietend van de muziek met een biertje in de hand. Tevreden als alles volgens plan verliep. Zo blijft hij in onze gedachten. 

Veel sterkte voor familie, vrienden en iedereen voor wie hij dierbaar was. 

 

John en Grada Steijger

Soms hoef je iemand maar even te zien om te weten dat je een goed mens voor je hebt. Theo was zo iemand. Eigenlijk heb ik hem maar een paar keer ontmoet, tijdens uitstapjes van de sectie Nederlands. Dan haakten er ook altijd een aantal oudgedienden aan en Theo was er daar één van. Hij was iemand die meteen indruk maakte met zijn scherpte & gevatheid, goedlachsheid, anekdotes (waarvan hij een onuitputtelijke voorraad had) en de diepe wijsheid die onder die oppervlakte van lichtvoetigheid school. Een zeer belezen man, ook. Uit die uiterst aimabele habitus kon je zonder veel moeite terug herleiden wat voor soort docent Theo moet zijn geweest. Ik had hem bijzonder graag eens in actie willen zien voor een klas met heilig ontzag (?) vervulde jongelingen.

Uiteraard hoorde ik als nieuweling in de sectie ook wel eens vage geruchten over fricties en zelfs conflicten – we zijn tenslotte allemaal koppige docenten -, maar mooie herinneringen zweven altijd lichtjes door ons hoofd; de zwaarte van die achteraf altijd onbeduidende wervelinkjes valt er in de loop der tijd als vanzelf af en wat overblijft is een weliswaar gefilterde, maar daardoor des te zuiverder, mooie voorstelling.

Mede door die die paar momenten waarop Theo mij, door wie hij was, een glimp liet zien van een schoolcultuur zoals-ie overal zou moeten zijn, blijft m’n korte Stanislasperiode in mijn herinnering ook nu nog een van de mooiste tijden uit mijn werkzame leven. Theo, rust in vrede.

Henk Kleinrouweler
Theo

Theo,

 

Ik bewaar een aantal mooie herinneringen aan Theo.

Zo voetbalden we samen in het lerarenelftal van DHL. Elk seizoen werd afgesloten met de ‘van der Heijden lezing’ , een initiatief van Theo. Dit was het hoogtepunt van het seizoen.

 

Wat ons het meest bond was The Stew. Via mijn broer Hans werd ik gevraagd om mee te doen. We hebben zoveel plezier gehad met het spelen van de Ierse muziek. Jij op de Bodhran en de rest volgend.  Het resulteerde in het uitbrengen van de cd So Far.  De presentatie in de Stapperij .Jij was de grote organisator en regelde de optredens.

 

Ook onze reis met de “kleine Stew” was geweldig. Jij was in Frankrijk in je element, verhalen vertellen, heerlijk eten , gezellig wat drinken en natuurlijk muziek maken. Ik kijk er met heel veel plezier op terug.

Dat jij ’s nachts aardig van je liet horen was algemeen bekend, vandaar dat Dyonne een speciaal onderkomen had vezorgd: huisje Ronflonflon. Hier kon je naar hartenlust snurkend de nacht doorbrengen.

 

Na de Stew zijn we elkaar een beetje uit het oog verloren. Heel af en toe zagen we je in de stad en maakten we een praatje.

 

Thijs, Marije en Joost , partners en kleinkinderen heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van Theo. Hij was een fijne ,karakteristieke, aimabele man.

Scíth a ligean, Theo

 

Ton Slieker

 

 

 

 

Ton Slieker
Bedankt Theo

Dank voor je aangename gezelschap, je mooie taalgebruik, je goede gevoel voor humor en je enthousiasme voor een goede maaltijd, een goed glas, een goed gesprek en een Iers moppie op de bodhran.

Liefs en veel sterkte voor de kinderen en kleinkinderen.

Marjolijn en Evert
Alles vliedt...

Het deed me wat pijn te horen dat Theo  er niet meer zal zijn. Hij was mijn iets jongere collega   Theo hield ook van poëzie. Van de Rederijkers. 

Ik ga Theo dus ook weldegelijk missen.

Maar jullie, de kinderen van Theo en Marian die hem veel beter en intenser kenden, missen hem natuurlijk  veel en veel meer.

Ik wens jullie geen  sterkte toe, want dat is me wat te oppervlakkig, te algemeen. Ik wens jullie wat van de wijsheid toe van Anthonis de Roove.die  hij in sommige van zijn verzen opschreef. En ga verder gewoon door met jullie leven zoals Theo ook doorliep als we samen even aan de praat waren met elkaar. Hoogstens blijft de herinnering.bestaan en dat is op zichzelf al wonderlijk mooi. 

 

 

Leo J Bouwman
Sterkte

Thijs, Joost en Marije met partners en kinderen van harte gecondoleerd met het verlies van vader, schoonvader en opa Theo.

Eduard 't Hart
Om nooit te vergeten..

..dat was je!

Ik leerde je kennen als je leerling. Ik onzeker en verlegen, jij als rots in de branding. Met veel humor en kennis van zaken loodste je mij en mijn klasgenoten door het schooljaar en de studiestof heen. En dat viel niet altijd mee. Mijn klas stond bekend als 'lastig', zo hoorde ik later ook van je, toen we samen muziek gingen maken.

Wat hebben we een lol gehad in de tijd van the Stew. Onvoorstelbaar hoe verschillend de karakters, temperamenten en talenten van de Stew-leden waren en hoe we toch (min of meer) een eenheid vormden. Jij speelde daar zeker een rol in. Altijd vrolijk, relativerend en tegelijkertijd kritisch. En soms, zoals Ida en Judith al schreven, speelde je een beetje in je eigen tempo. Dat gaf niks, want de rest paste zich graag aan je aan. Al was dat vaak best spannend. Je had namelijk eerder de neiging te versnellen dan te vertragen. En als je dan al in hoog tempo begint aan een nummer. Tsja... 

Je nam de repetities en de optredens erg serieus. Dat nam niet weg dat er voor- en achteraf voldoende ruimte was voor minder serieuze zaken. Ook ik heb, behalve al onze repetities, optredens en etentjes, goede herinneringen aan ons verblijf in Frankrijk met de kleine Stew. We genoten daar van je kookkunsten en mooie verhalen. En inderdaad, zoals Ton al schreef: het 'Ronflonflon-tuinhuisje' was speciaal voor jou, zodat je naar hartelust kon snurken.

Theo, fijn dat ik je heb mogen kennen!

 

liefs,

 

 

Dyonne Broers
Dag Theo

Dag Theo,

Ik was tien jaar lang je collega  op het Stanislas. 

We hadden contact, goed contact; soms in een roerige vakgroep. Je was kritisch, soms sceptisch, maar het was met jou nooit saai. Je was, evenals ik bijzonder geïnteresseerd in de Middeleeuwse literatuur. We hebben een stukje historie samen.  

In mijn fantasie ga je nu scheep met Brandaan. en zal je met hem de avonturen beleven die je altijd zo hebben gefascineerd.

Ik wens je goede reis, en groet je nu voor het laatst. 

Ik groet ook je dochter Marije, die ik als klein meisje in de klas had, en via haar groet ik iedereen die je na staat, en ik wens hen allen kracht toe nu ze van jou afscheid moeten nemen. 

Lies Faber.

Lies Faber
Afscheid Theo

Beste Thijs, Joost, Marije en alle andere familieleden,

Heel veel positieve herinneringen heb ik aan Theo.

Vele jaren samen lesgegeven bij het SCW en heel veel jaren samen gevoetbald bij DHL, Theo altijd op de rechterflank, ikzelf altijd op de linkerflank, hetgeen niet altijd tot overwinningen leidde, maar wel tot heel veel spelplezier.

Ik zal Theo blijven herinneren als een heel fijn mens!

Heel veel sterkte gewenst.

Kees van Niekerk, ook namens Ineke

 

Kees van Niekerk
Condoleance

Aan de kinderen en kleinkinderen van Theo...

Als mede oud-stanislasser willen, mijn vrouw en ik, jullie van harte condoleren met het verlies van jullie vader en opa!

Er zal ongetwijfeld al veel gezegd en geschreven zijn over deze kleurrijke man, die gevat en prachtig formulerend, het beeld van een echte Bourgondiër heeft opgeroepen.

Ik denk, als collega, en ook als ex-conrector, met heel veel plezier aan Theo terug!!

Wij wensen jullie veel sterkte!!

R&Y

Rob en Yvonne van Noort
Aan de kinderen en hun partners van Theo

Wat een groot verdriet en wat een gemis. Ik wens jullie allen heel veel sterkte.

Ik heb mooie herinneringen aan de tijd met Theo in onze vakgroep. Vol humor leidde hij ons door de vakgroepvergaderingen en altijd met een kritische blik.

Ik herinner me de lezing aan de hand van beeldmateriaal over de fietstocht die hij maakte, samen met Trudy: de vos Reinaerde- tocht die startte in Antwerpen. Bij Maria thuis, met koffie, een lekker drankje en appeltaart. 

Ik kijk met weemoed terug op het gebakje dat we samen in de ochtendpauze ter ere van het feit dat we samen 70 jaar in het onderwijs zaten, bij de koffie presenteerden. We wilden even stilstaan bij alles wat achter ons lag en wat nog zou komen. De tijd vloog ons door de vingers. 

Ik weet nog heel goed hoe blij hij was toen Leonie  in zijn leven kwam en hoe gelukkig hij was.

Heel veel mooie herinneringen. Ze maken me ook weemoedig omdat onze markante Theo er nu niet meer is. 

Dank Theo, voor alle mooie momenten.

 

Marianne Smits

 

 

Marianne Smits
Enkele herinneringen aan Theo

Enkele herinneringen aan Theo

De eerste keer dat ik Theo waarnam, was op het Stanislas-schoolkamp in Turnhout. Daar was een sintelbaan en op een gegeven moment mocht de snelste leerling een ronde lopen tegen pater Bokelman. Die snelste leerling was Theo, die met de gratie van een hinde de middenafstanden af kon snellen. Ik weet dat nog zo goed, omdat mijn klasgenoten erop aandrongen, dat ik ook mee mocht doen. Ze deden dat met zoveel kracht, dat Bokelman gevreesd moet hebben dat ik inderdaad, als eersteklasser,  van hem zou kunnen winnen. Die schande wilde hij zich besparen: ik mocht niet meedoen.
Verder had ik als leerling niets met Theo te maken, al kende ik hem wel, als de oudere broer van Kees met wie ik talloze voetbalwedstrijden heb gespeeld.
Toen ik na het Stanislas in Leiden ging studeren werd ik lid van Augustinus. Daar bleek Theo een zeer prominent lid te zijn, een echte gangmaker.
Na mijn studie werd ik docent op het Stanislas en tot de zeer belangrijke docenten behoorde Theo. In de pauzes bezette hij met andere leden van het lerarenvoetbalteam op vrolijke en luidruchtige wijze de lange tafel in de lerarenkamer. Hij voerde daar vaak het hoogste woord, exact formulerend, humoristisch en als scherp waarnemer van de Stanislaswereld. Terecht heeft pater-rector Eijkenboom tegen zijn opvolger gezegd, dat het lerarencorps best meegaand was; het enige gremium waar je echt rekening mee moest houden, was het lerarenelftal!
Theo was een prima voetballer, met een mooie trap en strategisch inzicht, maar zijn snelheid was verdwenen. Door enthousiaste bierinname was zijn lichaam, zoals hij zelf zei, omvangrijk geworden, met de klemtoon op de eerste lettergreep. Daarom stelde hij zich op in de middencirkel om vandaaruit zijn passes te verzenden. Hij stond meestal vrij: zijn persoonlijke tegenstander kon het soms opbrengen het eerste kwartier naast Theo stil te staan, maar op zeker moment won toch de gedachte “Daar betaal ik geen contributie voor.”
Naast de Neerlandistiek had ook het politieke debat Theo’s grote belangstelling. Zoals dat in de Kamer kan, meende Theo een tegenstrever met scherpe argumenten de grond in te kunnen boren om daarna weer zeer vriendschappelijk met hem om te gaan. Dat werkte in de gewone wereld echter niet altijd zo, temeer daar hij meestal gelijk had.
Toen ik voorzitter was van de VMR (Voorlopige MedezeggenschapsRaad) en later MR, was Theo secretaris. Ik heb toen uitgebreid met pater Zaat, voorzitter van het bestuur, moeten praten om duidelijk te maken, dat Theo wel scherp formuleerde, maar eigenlijk de beste bedoelingen had.
De vraag of Theo het katholieke gedachtegoed bij de leerlingen bevorderde, werd daarbij zorgvuldig vermeden.
Hij speelde later ook een belangrijke rol bij de voorbereiding en realisatie van de fameuze “studiereizen” van het lerarenelftal. Tot aller verrassing won hij bij een van die studiereizen de tijdrit tegen de Muur van Geraardsbergen.
Opzien baarde natuurlijk zijn promotie, samen met Fabian. Bij de totstandbrenging van hun proefschrift moest Fabian de procesvoortgang vaak behoeden voor het perfectionisme van Theo.
Na zijn pensionering verzorgde hij rondleidingen door Delft en bleek hij een zeer gewaardeerd scribent te zijn in het jaarboek van de historische vereniging Delphia Batavorum. Dat ging dan over een stuk literatuur waarin Delft speelde. Dat analyseerde en annoteerde hij op zeer grondige wijze.
Onze laatste ontmoeting ging niet door: voor de Griekenlandreis die Hans Verheij organiseerde voor oud-collega’s in 2019, moest hij zich op het laatste moment afmelden, omdat zijn ziekte plotseling hevig opspeelde.

Ton Spee

Ton Spee
In Herinnering Theo

Ik heb je 40 jaar geleden leren kennen op de ronde tafel in Delft.Als jonge man van buiten de stad  kwam ik jou daar tegen en al snel hadden we raakvlakken waar we beide over konden discussieren ,het ambtelijke falen en te weinig financiele tegemoetkoming voor jou inzet . Er waren ook leuke dingen zo als de weekends voor gezinnen , met z'n allen op een boerderij op de Veluwe of het kersenfeest met touwtrekken in de Betuwe . Het probleem was dat Theo drie schuren verder moest slapen om andere ook nog wat nachtrust te gunnen . Er zijn ook heel wat mooie herinneringen van de tafelavonden , de rederijkers en jouw muziek waar je veel genot en bier uit haalde. Mensen zoals jij bestaan niet meer en worden ook niet zomaar gevormd. Een opwaardering van jou vele litterair werken en kennis zou zomaar kunnen gebeuren. Iedereen die jou gekend heeft zullen jou missen al is dat gevoel voor iedereen anders.

We willen de kinderen en kleinkinderen veel sterkte wensen met dit grote verlies.

Nico en Greet

 

Nico en Greet Maat
Herinneringen aan Theo

Zonder markante figuren is een school geen goede school. Theo was zo'n markant figuur. Zijn opvoeding op het Stanislas heeft zijn sporen achtergelaten. Hij was een kritisch denker, die niet makkelijk van zijn stuk was te brengen. Hij heeft de medezeggenschap op school op een hoger plan weten te brengen, niet tot ieders genoegen, kun je wel zeggen.

Theo zette zich vol in voor het Stanislas. Ik weet nog goed dat hij een keer het voortouw had genomen voor de Griekenlandreis. Ik mocht meedoen als staflid en heb daar Theo's organisatorische vaardigheden leren kennen. Tot in de puntjes georganiseerd waarbij iedereen volop ruimte kreeg om zijn inbreng te geven.

Belangrijk voor mij vooral was Theo's bijdrage aan het voetbalteam. Het is al vaker gememoreerd maar de geschiedenis is verrijkt met de VanderHeijden-lezingen, de studiereizen naar Londen en Brugge en zijn capaciteit om schijnbare kansloze nederlagen in heroïsche overwinningen te doen lijken. 

Theo, het is was een genoegen je gekend te hebben en ik wens Thijs, Marije en Joost sterkte met hun verlies.

 

Bas Sluis

Bas Sluis
Eigen inbreng

Theo had in de Ronde Tafel 40+ club altijd een aparte eigen inbreng vanuit zijn kenmerkende klassieke achtergrond. Groot gemis, nu hij er niet meer is.

Veel sterkte voor zijn nabestaanden.

Ronald fukken
Mijn condoleance

Theo kende ik al van de lagere school, met Kees, zijn broer, zat ik in dezelfde klas.

De laatste jaren ontmoette ik Theo regelmatig op de golfbaan van Concordia, waar het na een partijtje golf, dat Theo speelde met zijn maatje Rob van Schie, altijd gezellig napraten was.

Theo heb ik gekend als een zeer aimabele man, fijn in de omgang.

Bij deze mijn condoleance aan de familie en veel sterkte toegewenst.

Marijke van Zinnen

Marijke van Zinnen
Een veelzijdig persoonlijkheid

Theo heb ik (wij) via zijn vriendin Leonie leren kennen.

Nadat zij helaas veel te jong is overleden, hebben wij de inmiddels bestaande vriendschap voort gezet . 

Theo was een veelzijdig mens. 
Naast het lezen en schrijven was hij samen met zijn twee zonen en kleinzoon , een wielren liefhebber. Een oud frame hing als aandenken in zijn tuin .

Het maken van bouwplaten van ging hem goed af.
Ik doe alleen die gebouwen waar ik ook werkelijk geweest ben Rob was zijn vaste  commentaar.  

Een andere hobby was koken dit was aan Theo goed besteed, met de daarbij behorende wijn . 

Al een aantal jaren waren wij samen te vinden op de golfbaan van Concordia op de laatste dinsdag van de maand . Na afloop een korte analyse over de prestaties van de dag . Meestal binnen de minuut besproken, hoogste tijd voor een biertje en witte wijn . 

Waarschijnlijk was ik zijn golfmaat daar er ook een schaak en fietsmaat waren.
De mooiste verhalen deden de ronde, alsof het hier over wereldkampioenschappen ging ! 

Ja plezier maken in het leven was Theo zeer toevertrouwd, dit ondanks dat hij zowel Marjan als Leoni als partner heeft verloren . 

Theo , wat hebben wij met elkaar een mooie tijd gehad. Een tijd om nooit meer te vergeten.
Veel dank daarvoor!  

Wij wensen Thijs , Joost en Marije , zo ook de aderen familieleden alle mooie herinneringen toe . 

 

Rob Van Schie